To co dzisiaj się działo to był jeden wielki koszmar. Niestety musiałam pójść do pracy i to na stosunkowo długi dyżur, więc o 3 rano zdjęłam Meg kołnierz i kubraczek, żeby się przede wszystkim najadła, załatwiła i umyła sobie futerko. Przed wyjściem o 7 próbowałam jej założyć go z powrotem. Po prostu się nie dało. Meg zachowywała się tak, że pierwszy raz bałam się swojego kota warczała, furczała, drapała i próbowała mnie ugryźć. Nie mogłam spóźnić się na dyżur, nie mogłam wziąc też urlopu na żądanie, bo nie znaleźli by zastępstwa na gwałt, ale ... mniejsza o większość w każdym razie nie mogłam nie przyjść. Pojechałam do pracy. Do godziny 10 przeprowadziłam już milion rozmów w tym z hodowcą i z panią weterynarz, którzy powiedzieli mi że kotka może rozdrapać sobie ranę i powyciągać szwy. Udałam się więc do szefowej i poprosiłam o urlop na żądanie, którego... nie dostałam, ale na szczęście udało mi się "wyskoczyć" na dwie godziny. Meg faktycznie dała radę już powyjmować sobie kilka szwów na grzbiecie (nie wiem jak ona to zrobiła). Brzuszek zostawiła w spokoju, był tylko trochę zaróżowiony, ale szwy siedziały na swoim miejscu. Założyć kubraka po prostu się nie dało, to były sceny jak z jakiegoś horroru, w końcu zrezygnowana w obawie przed ranami ciętymi. Postanowiłam otulić ją kocem i zapakować do transporterka. Zawiozłam Meg do lecznicy. W międzyczasie w trybie ekspresowym zaopatrzyłam się w rozciągliwe getry (wskazówka hodowcy). U weterynarza Meg zachowywała się bardzo grzecznie, raz tylko fuknęła. Pani weterynarz zrobiła dziurki na nóżki w getrze i "taka opaska" została nałożona na przednie nóżki, żeby zasłonić ranę na grzbiecie. Na to wszystko został nałożony kubraczek wiązany na wstążeczki. Pani weterynarz kazała mi zdjąć kubraczek w domu do załatwiania potrzeb fizjologicznych. Pani hodowca do której zadzwoniłam z pytaniem: co mam robić, bo pracuję w święta i nie wyobrażam sobie zdjąć jej kubraczka powiedziała, to co radziły mi niektóre dziewczyny. Absolutnie nie ściągać kubraczka, ma w nim chodzić dopóki rana się nie zagoi. Jak bedzie wiedziała, że kubraczka sie nie zdejmuje na życzenie kota, to w końcu trafi do toalety jak będzie w bardzo pilnej potrzebie. Otworzyłam Meg krytą kuwetę, żeby łatwiej było jej wejść do środka, zostawiłam też papierowe pudła gdyby się okazało, że nie podniesie tak wysoko nóg. Niedawno wróciłam z pracy i widzę nadal wściekłą Meg, która rozwiązała sobie większość tylnych kokardek, ale na szczęście nie wyjęła z nich nóżek i jakoś dałam radę jej je pozawiązywać. I teraz mam pytanie: wydaje mi się, że zrobiła siku do kuwety będąc w kubraczku, ale nic poza tym. Martwię się, bo ostatnią kupę Meg zrobiła podobno przed zabiegiem sterylizacji, czyli w środę, a już jest piątek! Co robić? Pani weterynarz kazała dodać mi oleju do karmy. Bardzo proszę o rady. Podobno rana mimo wyjęcia kilku szwów ładnie się goi, zarówno jedna jak i druga. Nie mam zamiaru zdejmować jej kubraczka, bo jej nie założę z powrotem. Pani weterynarz powiedziała także, że jestem bardzo nisko w kociej hierarchii skoro własny kot na mnie syczy. Nie wiedziałam, do tej pory że jest jakaś hierarchia u kotów. Byłoby głupio gdyby się okazało, że nie jestem w stanie nic zrobić przy własnym kocie, bo się go boję. Co zrobić, żeby poprawić relację z własnym kotem? Ona do tej pory była kochana i łagodna, a teraz ... hmm myślę, że może mnie uważać za przyczynę swoich nieszczęść. To w końcu ja ją zawizołam na ten okrutny zabieg i torturuje od jakiegoś czasu zakładaniem kubraczków na przykład. Co prawda chodzi za mną z pokoju do pokoju, tylko nie pozwala się dotknąć. Chciała, żebym jej zdjęła ubranko, ale jak się zorientowała że zamiast rozwiązywania kokardek je zawiązuje to szlag ją trafił ze złości delikatnie mowiąc. A może coś w tym zabiegu się nie udało? Może ją coś bardzo boli? A na koniec muszę powiedzieć, że całkowicie zmieniłam zdanie dotyczące wczesnej sterylizacji i to nie ze względu na koty, ale ze względu na ludzi. Myślę, że lepiej jak ten zabieg przeprowadza osoba doświadczona np. hodowca. Wszyscy hodowcy mogą mnie podawać za przykład jak ewoluowały moje poglądy w tej sprawie. Może jakbym wychowywała się wśród zwierząt, na wsi np. to nie robiłabym z tego takiego hallo, ale musze powiedzieć, że naprawdę przerasta mnie to doświadczenie. Intuicyjnie obawiałam się tego zabiegu i proszę wszystko sprawdza się co do joty. Pewnie kotka wyczuwa mój gigantyczny stres i też się jej on udziela. Moim marzeniem na święta jest, żeby mój kot w końcu zrobił kupę - nie wiedziałam, że tak zmieni mi się optyka.
:-) Zakończyłam na wesoło, ale poradźcie coś. Co ja mam teraz robić? Kubraka jej nie ściągnę, bo potem go w życiu nie założę samodzielnie, a do pracy muszę chodzić, żeby zarobić na ... weterynarza.
A na końcu z "zupelnie innej beczki" chciałam wszystkim życzyć Wszystkiego Najlepszego z Okazji Świąt! I żeby ich koty były mruczkami kanapowymi i nigdy nie odsłaniały swojego drugiego oblicza! Chociaż trudno się kotu dziwić, zęby i pazury to jedyny sposób, aby kot mógł powiedzieć pani, że mu zrobiła krzywdę (dla jego dobra teoretycznie). Tłumaczy mi na swój sposób. Życzę Wam jeszcze z okazji świąt, aby wasze koty polubiły wchodzenie do transporterka!
Trochę się "wyluzowalam", bo Meg śpi teraz ładnie na pościeli.
, a pomyśleć, że kiedyś chciałam być lekarzem. Dobrze, że nie jestem. Chociaż doskonale rozumiem dlaczego np. chirurdzy mają zakaz wykonywania operacji na członkach swojej rodziny. Wcale mnie nie dziwi, że z emocji nie mogą utrzymać w rękach skalpela! A Meg leży i mruczy. Postraszyłam ją kubrakiem i przestała się drapać. Obserwuje mnie jednym okiem...