Forum o kotach Agilis Cattus

Trzymaj sie, koteczku <zakochana>

Buliczku <serce>

aurora80 pisze:Buliczek wygląda jak kupka nieszczęścia. Leży w swoim kołnierzu gdzieś wpatrzony w dal, nieobecny, przykryty kocykiem, który zasłania jego ogolone biodro <shock> Jestr strasznie biedny. Ponoć zabieg poszedł sprawnie ale ... no wiecie... okropnie mi smutno i martwię się o niego. Najbardziej chyba o to jak on to wszystko psychicznie przeżyje - on jest naprawdę bardzo wrażliwy. Ożywia go jedynie widok wiewióra. O ile na nas nie patrzy to wiewióra obserwuje.

Auroro, ja też wiem, jakie to są ciężkie chwile, takie nie do zapomnienia, mnie w każdym razie do dzisiaj ściska w gardle, jak sobie przypomnę pierwszą noc i pierwszy poranek po operacji Tajgi. Ale czeka Was jeszcze wiele wspaniałych momentów - takich też nie do zapomnienia - kiedy będą się pojawiały pierwsze oznaki, że Buliś wraca do siebie, że znowu jest tak jak kiedyś :-)

Zaczynacie ćwiczyć już dzisiaj, tak jak było planowane?

Życzę Ci dużo siły i myślę o Was ciepło. Bulisiu, trzymaj się chłopaku i dochodź szybko do siebie

Dużo zdrówka dla Buliczka <serce>

ozon pisze:

aurora80 pisze:Buliczek wygląda jak kupka nieszczęścia. Leży w swoim kołnierzu gdzieś wpatrzony w dal, nieobecny, przykryty kocykiem, który zasłania jego ogolone biodro <shock> Jestr strasznie biedny. Ponoć zabieg poszedł sprawnie ale ... no wiecie... okropnie mi smutno i martwię się o niego. Najbardziej chyba o to jak on to wszystko psychicznie przeżyje - on jest naprawdę bardzo wrażliwy. Ożywia go jedynie widok wiewióra. O ile na nas nie patrzy to wiewióra obserwuje.

Auroro, ja też wiem, jakie to są ciężkie chwile, takie nie do zapomnienia, mnie w każdym razie do dzisiaj ściska w gardle, jak sobie przypomnę pierwszą noc i pierwszy poranek po operacji Tajgi. Ale czeka Was jeszcze wiele wspaniałych momentów - takich też nie do zapomnienia - kiedy będą się pojawiały pierwsze oznaki, że Buliś wraca do siebie, że znowu jest tak jak kiedyś :-)

Zaczynacie ćwiczyć już dzisiaj, tak jak było planowane?

Życzę Ci dużo siły i myślę o Was ciepło. Bulisiu, trzymaj się chłopaku i dochodź szybko do siebie

Dzięki wielkie <serce> Lekarz zalecił jednak męczenie Bulika od jutra. Dzisiaj jedziemy kontrolnie do naszego veta a od jutra jeszcze co dwa dni mamy jeździć na zastrzyki przeciwbólowe. On jest strasznie biedny ale i dzielny <zakochana> Tak mi strasznie smutno, tym bardziej, że on generalnie od pojawienia się Marcela u nas tak mi bardzo zgasł, wycofał się , po prostu mieszkał w naszym mieszkaniu a nie z nami... A teraz jeszcze coś takiego go spotyka Jestem przerażona, kiedy pomyślę, ze za dwa tygodnie mam mu znowu zafundować taką traumę. Boję się, że o ile pozbiera się fizycznie to on nie da rady psychicznie i już na zawsze się zamknię w sobie. Ciągle biję się z myślami czy ta druga noga na pewno jest potrzebna skoro nie widać było żadnych oznak, że coś się z nią złego dzieje...tak wiem, ze skoro na zdjęciach wyszło złuszczenie (czyli po polsku złamanie) to nie powinnam sie oszukiwać i za moment mogło dojść do podobnych perturbacji z lewą nogą ale wiecie jak to jest... tak bardzo chciałabym mu tego zaoszczędzić Zresztą wiele myśli teraz przychodzi do głowy, jak np. czy nie był kastrowany w nieodpowiednim momencie, czy mogłam wcześniej się jakoś (?) zorientować etc.

Daj sobie spokój, przestań rozpamiętywać, bo to i tak niczego nie zmieni, a tylko się zadręczasz. Zrób Buliczkowi co trzeba zrobić, moc feromonów w domu, tysiące głasków i czułości i będzie O.K :-) <ok> <ok> <ok>

Buliczku, dopiero teraz doczytałam, nie zdążyłam potrzymać kciuków
Ale, najważniejsze teraz, żebyś jak najszybciej doszedł do siebie i żeby łapeczki nie bolały
Aurorko, przytulam... trzymaj się, będzie wszystko dobrze

Misiaczku myślimy o Tobie cały czas

Bardzo mi Was żal. Domyślam się jak Ci ciężko patrzeć na smutnego, chorego Buliczka. Ale wierzę, że wszystko się ułoży i choruszek wyzdrowieje i będzie brykał z Marcelkiem <ok> <ok> <ok> . Nie zadręczaj się, to i tak nic nie zmieni a na wiele rzeczy po prostu nie mamy wpływu. Przytulam Was mocno

aurora80 pisze:Zresztą wiele myśli teraz przychodzi do głowy, jak np. czy nie był kastrowany w nieodpowiednim momencie, czy mogłam wcześniej się jakoś (?) zorientować etc.

Proszę sobie nie wyrzucać takich rzeczy, bo każdy kot to inaczej trochę działający organizm, a niektóre są po prostu wyjątkami. To znaczy wyjątkowy jest każdy, ale niektóre są jeszcze wjątkowymi wyjątkami

Moja Clara miała taki niedorozwój, jeśli chodzi o wiek kostny, a nie była w ogóle kastrowana, to znaczy nie była aż do 7. roku życia Na pewno jest ten rozwój jakoś uwarunkowany genetycznie, teraz, po latach, jestem o tym przekonana, bo z podobnym problemem borykał się jej syn Czesio, kastrowany typowo, chyba około roku. Podobnie wolny rozwój kostny wykazywała jej wnuczka Ino, ona nie była kastrowana w ogóle, wykastrowana dopiero jako 3,5 letnia kotka. Ja uważam, ale jest to moje prywatne, nie-doktorskie zdania, że to jakiś defekt, powiązany najczęściej z nieprawidłowym wchłanianiem pewnych składników, a może niedostatecznym wydzielaniem jakichś hormonów, co skutkuje nieprawidłowym przyswajaniem pewnych elementów. Ale to tylko moje zdanie. Clara jest do dziś, a Ino zawsze była kotką lekką, więc poza przejściowymi problemami z nadgarstkami nic dziewczynom nie dolegało. U solidnego, ważącego znacznie więcej kocura pewnie łatwiej o poważniejsze nieprawidłowości. Piszę to wszystko, bo lekarze chętnie przypisują różne złe rzeczy kastracji, a prawda jest taka, że koty, o które ludzie dbają, i które przyprowadzają do lecznicy, to z definicji koty kastrowane, innych lekarze nie mają za bardzo okazji oglądać... W każdym razie może Pani przekazać lekarzowi, że u takiej jednej z wiekiem kostnym był problem u dwóch na pewno niekastrowanych kotek, na pewno ze sobą spokrewnionymi, dlatego ja obstawiam jakiś czynnik genetyczny.

Trzymam kciuki bardzo mocno, zaświeci słońce, chociaż wiem, że na razie trudno w to uwierzyć. Ale będzie lepiej

Buliczek dojdzie do siebie, i do Was też powróci, chociaż to może potrwać, trzeba się uzbroić w cierpliwość. Ale bądźcie dobrej myśli, oni zawsze wracają Marcel musi po prostu podrosnąć