: 14 gru 2011, 14:59
Miałam kiedyś sunię dalmatynkę Dafne i po 14 latach odeszła. Bardzo to przeżyłam, tak jakbym straciła siostrę (moja rodzona siostra ma podobne uczucie) i po prostu chyba mam sentyment. Potem były trzy mopsy - też panienki. Mam wrażenie, że dziewczynki są subtelniejsze, ale mogę się mylić. Bałam się też znaczenia, choć Bibi temperamentna w chwilach ekscytacji wydziela coś niezbyt pachnącego <zły>Hannah2 pisze:To sie nazywa być prawdziwa miłośniczką kotów brytyjskich! <ok>
Cudne te Twoje koteczki.
Mam pytanie z czystej ciekawości, czemu wolisz kotki od kocurów?
Ja mam odwrotnie, od lat same kocury.
ciesze sie, ze dziewczynki sie dogaduja.
Mój stanowczy ton i zamknięcie na 10 minut wystarczyło, że Holly się obraziła na mnie, na resztę stada i nawet na kolacyjną wołowinkę. Trudno. Serce mi miękło, ale opłaciło się. Chrupkami uzupełniła pustki w żołądku, nadrobiła senne deficyty, a w nocy przyszła pomruczeć mi do ucha. Teraz kończy śniadanko po Lulutku i z jeszcze małą rezerwą przyłącza sie do wspólnych harcy. Bibulinek jeszcze dociera się do trudnej dla niej sytuacji. Mniej ofukuje, ale jeszcze przyczajona i ze strachem do małej podchodzi. No i te śpiewy <shock> nawoływania, a jaka przy tym intonacja <shock> Dziś postanowiłam nie reagować, bo jak jej to wejdzie w nawyk będę miała kociego Pawarottiego, a sąsiedzi mnie znienawidzą <lol> Dodam, że przed pojawieniem się Lulu, podobnie się zachowywała, jednak z mniejszym natężeniem. Czas najwyższy ją tego oduczyć. I tu serce mi pęka, bo to są czasm lamentowe arie 
Trudno... będę twarda.