Kitka, Bazyl i Eliot

[atomeria]

Jako, że jesteś pierwszą osobą składającą wniosek, mianuję Cię wiceprezesem
Jest nas już dwie w klubie <rotfl> <rotfl> <rotfl>

<hura> <hura> <hura> Dziękuję!
To chyba trzeba by naszemu klubowi założyć nowy wątek <mrgreen>

[asiak]

Witaj w klubie <rotfl> <rotfl> <rotfl>

[yamaha]

To dopiero porzadny Prezes : nawet nie minal tydzien, a tu wniosek juz rozpatrzony ! I to jeszcze pozytywnie <rotfl> <rotfl> <rotfl>

[EsteraR]

Uff trochę miałam do nadrobienia
Kituni "wyginam śmiało ciało" w rondelku - rewelacja <ok>

[ozon]

Mój Bajzelek zamieszkał z nami 11.08, ale dwa lata temu tak sobie pozwoliłam zacytować z innego wątku, bo to minął poniedziałek, minął wtorek, mija środa <mrgreen> a okolicznościowych fotek dalej nie ma <gwiżdże>

[atomeria]

<mrgreen>
Bajzelek dostał na tę okoliczność żabkę od Kituni <mrgreen> Ale Pańcia nie była zadowolona z tego prezentu, więc ją zabrała i wyniosła. Natomiast w sobotę (o ile dobrze pamiętam), Kitunia wparowała do domu z myszką w zębach <strach> Oczywiście była też forpoczta w postaci Puszka, wybiegł przed Kitnią z tarasu i pognał do sypialni ile sił w krótkich łapkach <mrgreen> Pewnie pod łóżko. Myszkę trudniej było złapać, ale Pańć dał radę, przy pomocy Kitki oczywiście Pańć wyniósł ją, tak jak prosiłam, tylko mamrotał coś pod nosem, że potem po poddaszu będzie nam biegać <mrgreen>
To ciekawe, że tylko Kitka ściga ofiarę do upadłego, Bajzelek na początku jej towarzyszy, ale szybko się zniechęca, za to Puszek... Puszek to widać wrażliwa istotka Przeraża go, kiedy się komuś krzywda dzieje.

A wracając do Bajzelka Tak, to już dwa lata i niezmienne zachwycam się tym jak się rozwija i jakim jest wspaniałym kocurkiem <serce> Pisałam kiedyś, że z racjonalnego punktu widzenia, jako kocię nie był dobrym wyborem, mając dzisiejszą wiedzę, nie zdecydowałabym się na niego. I to byłby straszny błąd <mrgreen> Był najbardziej wycofany z całego miotu, do ludzi wcale się nie garnął, Pani Ewa, hodowczyni, wręcz odradzała mi go, proponując jednego z jego bardziej przebojowych braci. Ale ja się na szczęście uparłam. Trochę trwało, zanim nam zaufał, bywały okresy, kiedy mnie raptem tolerował, a przed TŻ wręcz uciekał (a na pewno nie miał powodu). Przełom nastąpił rok temu i od tego czasu niezmiennie i każdego dnia wzrusza mnie i zachwyca nowymi dowodami swojego przywiązania do nas <zakochana> To obecnie najbardziej miziasty kot z mojej trójki Nie sprawia już wrażenia lękliwego, powiedziałabym, że jest zrównoważony.
Pewnie zgrzeszę zarozumiałością, ale wierzę, że to wszystko to nagroda za naszą miłość i cierpliwość.
Kocham mojego Bajzelka <serce>

[Betuś]

Bajzelek <serce> <serce> <serce> <serce> <serce>
Dobrze, ze Pańcia sie uparła i wybrała Ciebie <serce>
Wspaniały jest, a to co o nim piszesz przypomina mi charakter Bohuna :-)

[Becia]

Agnieszko, pięknie opisałaś Bajzelka <serce> Życzę Wam wielu kolejnych, wspólnych lat pełnych wzajemnej miłości

[Danusia]

Agnieszko tak cieplutko napisałaś o swojej kociej bandzie i Bajzelku <serce>
A te myszki , żabki i inne biegające to tylko kocie żywe zabawki <lol> Kolorkowi już jakieś takie czarne z chitynowym pancerzykiem wyciągałam z pysia brrrr no zbój takie lubi do zabawy <lol>

Według mnie dokładnie właśnie tak jest : Ile ciepła , uczucia ,serca my dajemy naszym kocim dziecinkom tyle one oddają i to niejednokrotnie w wielokrotnej ilości .
Koloruś był dzikuskiem nie dawał się głaskać zwiewał równo ,a dziś jedno wielkie miziadło i naczelny baranek <lol> on wiecznie baranki robi i biegnie do nas z pysiem do całowania.

Dlatego Bajzelek w tak kochającym go domku stał się wyjątkowym koteczkiem <zakochana> <zakochana>

<serce>

[ozon]

Kitka ściga ofiarę do upadłego

O rany, boję się zaglądać do yamahy, za chwilę będę się bała zaglądać też tutaj <strach> <lol> Chociaż Tajga nie lepsza, tylko dostępnych potencjalnych ofiar ma mniej <mrgreen>

Puszek to widać wrażliwa istotka Przeraża go, kiedy się komuś krzywda dzieje.

Puszku, Pańcia chyba sobie trochę żarty z Ciebie stroi, ale Ty nie słuchaj, Ty na pewno naprawdę jesteś Puszystym Smokiem o Serduszku Złotym <serce>

A wracając do Bajzelka Tak, to już dwa lata i niezmienne zachwycam się tym jak się rozwija i jakim jest wspaniałym kocurkiem <serce> Pisałam kiedyś, że z racjonalnego punktu widzenia, jako kocię nie był dobrym wyborem, mając dzisiejszą wiedzę, nie zdecydowałabym się na niego. I to byłby straszny błąd <mrgreen> Był najbardziej wycofany z całego miotu, do ludzi wcale się nie garnął, Pani Ewa, hodowczyni, wręcz odradzała mi go, proponując jednego z jego bardziej przebojowych braci. Ale ja się na szczęście uparłam. Trochę trwało, zanim nam zaufał, bywały okresy, kiedy mnie raptem tolerował, a przed TŻ wręcz uciekał (a na pewno nie miał powodu). Przełom nastąpił rok temu i od tego czasu niezmiennie i każdego dnia wzrusza mnie i zachwyca nowymi dowodami swojego przywiązania do nas <zakochana> To obecnie najbardziej miziasty kot z mojej trójki Nie sprawia już wrażenia lękliwego, powiedziałabym, że jest zrównoważony.
Pewnie zgrzeszę zarozumiałością, ale wierzę, że to wszystko to nagroda za naszą miłość i cierpliwość.
Kocham mojego Bajzelka <serce>

<serce> <serce> <serce> A taka opowieść zastępuje każde, nawet najpiękniejsze zdjęcie <serce> <serce> <serce>

<offtopic>

A te myszki , żabki i inne biegające to tylko kocie żywe zabawki <lol>

Danusiu, bójże się dobrych bogów wszystkich, takie rzeczy opowiadać <strach> <lol>